Hallo, Ik ben terug… Ik neem jullie een beetje mee terug. vorig jaar was alles goed… Tot op een dag nam ik een pil die mijn arts gaf me genaamd “adipex” om gewicht te verliezen. Na het nemen van slechts een pil mijn hele wereld veranderd.. Ik kreeg Pleinvrees, paniekstoornis, en sommigen zeggen dat ik toch PTSS heb.. dus ik was dakloos en kwam in een overgangshuis waar iemand bleekwater in mijn water deed, en sindsdien zou ik niets weglaten..Toen had ik een vriend (zeer goede vriend) in dat huis die sliep in de kamer naast de mijne… We hebben de komende 8 maanden veel met elkaar verbonden, maar toen vond ik haar dood aan een overdosis pillen. Ik kreeg kracht en verliet dat huis, en liet wat van mijn pleinvrees achter… Want nu is het niet zo erg.. Ik kan gewoon niet te ver weg rijden. Maar ik kan alleen door de stad gaan en werken en zo. Opeens had mijn zoon een lichte allergische reactie op iets en nu denk ik dat ik allergisch ben voor alles… Vis, schaaldieren, alle groenten behalve sla en aardappelen, Alle fruit, het is belachelijk… Dus nu eet ik geen van die dingen. Ik zal niet eten van restaurants zoals subway die over de toonbank eten, omdat ik altijd denk.. “wat als iemand reikte en vergiftigde of drie een poeder / vloeibare drug over de toonbank? En buffetten? Geen sprake van.. ook als ik iets bestel moet ik die persoon te allen tijde mijn eten zien maken… Als er iemand voor ze loopt, dan eet ik het niet op. Als ik mijn gedachtegang verlies.. Ik eet het niet. Het is extreem moeilijk om zo te leven. Ik weet dat mensen me niet actief proberen te vergiftigen.. Ik weet dat ze me niet willen vermoorden.. waarom denk ik dan zo??? Waarom ben ik zo bang om te sterven??? Ik ben 30 pond afgevallen in de laatste twee maanden omdat ik niet eet, ik honger mezelf letterlijk uit tot ik zonder werk zit.. heb ik al gezegd dat ik in een metrorestaurant werk? Maar zelfs niet in mijn werk eet ik zelfs als ik er alleen ben 95% van de tijd. Maar ik denk.. wat als mijn collega de chips vergiftigde?of, het vlees, het is gek..Ook als ik iets kopen, Ik neem het naar mijn auto vergrendelen de deuren sluiten alle ramen en moet mijn goed in mijn schoot op mijn weg naar waar ik moet gaan. Als ik eten heb wil ik geen onderbreking, Ik wil niet praten.. Ik wil niet wegkijken. Ik wil alleen mijn eten. Het is overweldigend en ik haat mezelf om zo te zijn.. Ik hield van eten, dus waarom kan ik niet krijgen waar ik van hou zonder me zorgen te maken of ik daarna doodga. Door mijn paniekaanvallen heb ik afgesneden waar ik het meest van hield. Chocolade en cafeïne inclusief frisdrank. Ik ben een jaar geleden gestopt met roken… En Ik zal ook geen medicijnen nemen uit angst om dood te gaan. heeft iemand dit meegemaakt?. zo ja, laat me weten hoe je erin geslaagd om beter te worden.

0 likes, 3 antwoorden

whatapp